Dzięki Ci Boże

Dzięki Ci Boże za to że mogę odprostować plecy... dzięki Ci za to że ręce pracują, rany się goją a nogi kroczą... dzięki Ci za tą zwykłą przeciętność, której tak często nie doceniam... rzadko mam chwilę by przysiąść i zebrać myśli, nabrać dystansu, odpuścić nerw... mam tak wiele... ciągle o tym pamiętam choć czasem zapominam...